سلام

ابتدا باید تشکر کنم از همه دوستانی که به وبلاگ من سر زدن و نظراتشونو برای من فرستادن.

و بندرو به جمع پیوندهاشون اضافه کردن.کاری که در این پست قرار دادم از کارهای گذشتس

و خیلی از دوستان من باهاش خاطره دارن کاری که متاسفانه از متن یک حادثه تلخ متولد شد

حادثه از دست رفتن یکی از ستاره های درخشان موسیقی پاپ ناصر عبداللهی عزیز یا همون

ناصریای خودمون کسی که با مرگ نا به هنگام و البته زود هنگامش یکی از خاطره های تلخ

زندگی منو رقم زد.برای بعضی از دوسبان معلوم نیست که ارتباط این ترانه با ناصر ومرگ او چیست.

من سعی کردم در این ترانه از بی مهری ها صحبت کنم .و از این بی مهری ها یک تصویر زشت

بسازم.متاسفانه یکی از اقشاری که در جامعه ما مورد بی مهری قرار میگیرند قشر هنر مند

ما هستند که انواع شایعه ها و تهمتها و نسبتهای بد به آنها داده میشود.اما در مورد ناصر

این اتفاق به شکل تلخ تری رخ داد.و حتی تلویزیون ملی هم خواسته یا نا خواسته به شایعه ها

دامن زد و با اعلام مرگ ناصر عبداللهی به دلیل مصرف قرص های نا معلوم در برنامه شب

شیشه ای شایعه ناگوار  مرگ او به دلیل مصرف بیش از حد قرص های مخدر را به وجود

آورد در حالیکه ناصر عبداللهی حتی سیگار هم نمیکشید !و چقدر تلخ که این تهمت به کسی زده

شد که در میان خوانندگان پاپ بیشترین و زیبا ترین آهنگ های مذهبی را به اجرا در آورده

بود.من در این ترانه شاید از نگاه یک هنرمند ایرانی تاکید میکنم ایرانی به موضوع نگاه میکنم

که از هیچ جهتی احساس امنیت نمیکند و از قضاوت های نا منصفانه و بی رحمانه ای که

جامعه در باره اش مینماید هراس دارد.مرگ نا به هنگام ناصر تلخو تکان دهنده بود اما تلخ تر

و تکان دهنده تر حرفهای دروغی بود که در باره اش زده  شد و کمتر کسی ناصر عبداللهی

حقیقی را شناخت .روحش شاد.

                                                              استخونای رفاقت

  پرسه های ثانیه مشکوکه

ساز دلگیر مصیبت کوکه

به کدوم شونه میخوای تکیه بدی؟

استخونای رفاقت پوکه

دارم از دورو برم میترسم

خیلی وقته که تنم میلرزه

خیلی وقته که غروب منو تو

با طلوع فاجعه هم مرزه

دلم از دست خودم میگیره

تنمو به آینه  ها میکوبم

خستم از دست خودم که عمریه

رو زمین مرده پا میکوبم

آخرش مثل تموم آدما

از منم یه آدمک میسازن

برای صورت این آدمکا

خیلی ساده صورتک میسازن

پزسه های ثانیه مشکوکه

ساز دلگیر مصیبت کوکه

به کدوم شونه میخوای تکیه بدی؟

استخونای رفاقت پوکه......!

سلام

این روزا خیلی کم کار شدم نمیدونم چرا.انگار دنیای شعر اینجوریه .هر چی مینویسی

و هر چی میری جولو تر نوشتن سخت تر میشه.البته دلایل مختلفی میتونه داشته باشه

مثل وسواس زیاد کمبود سوژه های بکر و خیلی چیزای دیگه.به هر شکل تا زمان تولد

ترانه جدیدم ترانه های قدیمی ترو میذارم امیدوارم خوشتون بیاد.

                                                     دیروز همین ساعت......

 دیروز همین ساعت

چشماتو بغل کردم

دستامو تو دریایه

آغوش تو حل کردم

دیروز همین ساعت

هرثانیه روشن بود

هر لحظه یه تصویر از

فردای تو و من بود

دیروز چه آرومو

امروز چه طوفانی

دیروز چه کوتاهو

امروز چه طولانی

امروز که میبینم

باخاطره بی رحمی

امروز که میفهمم

حرفامو  نمیفهمی

انگار خودت نیستی

میترسم ازین باور

ای کاش تموم میشد

این لحظه زجرآور

این لحظه که دلگیره

دلگیر تر از غربت

این لحظه چه شیرین بود

دیروز همین ساعت...........

(این کارو تقدیم میکنم به یکی از عزیز ترین آدمای زندگیم که متاسفانه از دستش دادم

وهمیشه این ترانرو زمزمه میکرد مریم عزیزم)

                                                    میخوام  ببوسمت

 وقتی  کنارمی  انگار  بی هوا               میخوام  ببوسمت

هرلحظه هر  نفس هرروز هر کجا            میخوام  ببوسمت

وقتی کنارمی خوابم نمیبره مثل فرشته ها      میخوام ببوسمت

هرچی میخوای بگو هرچی میخوای بپرس اما نگوچرا میخوام ببوسمت

انگار آسمون میفهمه حالمو آفتابی میشه تا       میخوام ببوسمت

بیزار میشم از لحن شلوغ شهر آرومو بی صدا   میخوام ببوسمت

مثل پرنده ها لبریزم از قفس از پشت میله ها      میخوام ببوسمت

حالم یه جوریه مثل همیشه نیست باور کن از خدا  میخوام ببوسمت

من دورم از همه تنها شبیه تو نزدیک تر بیا       میخوام ببوسمت

                                         به نام خدا

سلام

بالاخره بعد از مدت ها تصمیممو برای درست کردن وبلاگ عملی کردم تا ازین طریق بتونم با دوستان و ترانه سرایان عزیز ارتباط تازه ای برقرار کنم و حتما از نقدهای سازندشون در مورد مطالب وبلاگ استفاده کنم.لطفا در معرفی وبلاگ به من کمک کنید.به عنوان

اولین کار این ترانه رو انتخاب کردم چون خیلی دوسش دارم.

                                        مرگ  تدریجی

نمی دونم چرا تلخی 
          
                                               نمی دونم چرا گیجی
یه عمره زندگی کردی
 
                                             ولی با مرگ ِ تدریجی
همیشه ساده اما سخت
 
                                                تورو دلگیر می بینم
دارم رو صورت آینه 
 
                                                یه مرد ِ پیر می بینم
 
یه تصویر ترک خورده
 
                                           که هیچکی فکر حالش نیست
یه مرد ِپیر ِسر خورده
 
                                              که حتا بیست سالش نیست
 
نمی دونم چرا اما
 
                                            داره با عشق لج می شه
شکسته پای ِرویا رو
 
                                             داره ذهنش فلج می شه
نه امروزی براش مونده
 
                                           نه فردایی که خوش باشه
نمی دونم چرا می خواد
 
                                                فقط آینه جلوش باشه
نمی ترسید از فردا
 
                                               اگه امروز روشن بود
حکایت تلخ شد اما
 
                                             تمومش قصه ی من بود
 
من اون تنهای دلگیرم
 
       که هیچکی فکر حالم نیست
                                من اون سر خورده ی پیرم
 
                                                که حتی بیست سالم نیست